Hoe het allemaal begon ...
In een ver verleden hadden enkele meiden al eens samengespeeld bij een andere club. Onze wegen kruisten daar om na een tijdje weer terug uit elkaar te gaan. Het spelen van voetbal was tijdelijk verdwenen, maar de passie is gebleven.
Enkele van ons hadden nog sporadisch contact, de babbels gingen al snel terug over voetbal, we wilden terug gaan sjotten.
Aanvankelijk gingen we op zoek naar een nieuwe club. We kregen ergens een voorstel maar praktisch moeilijk haalbaar.
Stilaan begon het idee te groeien om zelf een ploeg op te starten. We hoorden eens rond of we nog mensen konden warm krijgen voor dit idee en al snel waren we met een 8-tal mensen. We hadden een bepaalde visie die we gingen uitwerken, we zetten enkele ideetjes op papier.
Daarmee gingen we aankloppen bij Wavria en werden daar warm onthaald, ze voelde wel iets voor dat idee. We kregen de kans om mee te doen aan het tornooi van de KVV, daarna zouden ze een beslissing nemen.
We waren het al snel eens met zijn allen, tijdens dat tornooi gingen we bewijzen dat ze ons een kans moesten geven om iets moois op te bouwen, nl.
'de wavria-madammen'.
Diezelfde week zijn we beginnen trainen, Tommy Blommaers ging ons begeleiden tot aan het tornooi.
Met zijn 9 en onze trainer vertrokken we naar het tornooi, hopeloos verloren gereden, sportzakken vol zenuwen, kwamen we op onze eerste afspraak al serieus te laat.
Op een half uur moesten we ons omkleden, opwarmen, luisteren naar wat onze trainer nog te zeggen had, onze zenuwen onder controle krijgen,...
Andere ploegen zagen ons afkomen, ze dachten dat we de dames van Anderlecht waren, dit hadden we te danken aan de kleuren van onze tenu's. Ze moesten eens weten, het ging voor ons nog maar net allemaal beginnen. Ons eerste matchke tegen de dames van Belgica zijn we verloren met 7-0. De matchen die daarna volgende zijn we ook allemaal verloren, onze beste prestatie die dag was verliezen met 2-0.
Links en rechts hoorden we ploegen over ons bezig, de ene vond dat we moed hadden, anderen lachten ons uit. Tegen Wavria spelen is een makkie, want die stellen toch niks voor was hun eindconclussie.
Als je ons spel bekeek toen kon je ze misschien geen ongelijk geven, maar wat voor ons het belangrijkste was: we hadden het toch maar gedaan en we hadden dolle pret.
We zijn toen eervol op de laatste plaats geëindigd, maar wat voor ons op dat moment het belangrijkste was dat we ondanks het resultaat toch de toestemming kregen van het bestuur van wavria om ons idee verder uit te bouwen, waarvoor nog steeds dank !!!
We hadden enkele contacten met trainers die bereid waren ons te trainen. Tot op de dag van vandaag is nog steeds Tommy onze trainer, tot onze grote vreugde wou hij blijven. Aangezien we het hem niet konden aandoen om als enige man zo'n bende vrouwen te trotseren, hadden we al snel versterking gevonden, Jelle De Vries. Eventjes is Thomas Vaganée hun nog komen vervoegen en met zijn drietjes hebben ze voortreffelijk werk verricht.
Wavria schreef ons in bij de KVV, waar we begonnen in de C-reeks. Ons eerste seizoen kon nu echt beginnen, snel groeide we uit tot een groep van ongeveer 18 dames.
Buiten ieders verwachting in verzamelde we tijdens de heenronde het aantal punten dat de trainer had voorzien voor een heel seizoen.
We rijgden de succesmomenten aan elkaar, we wonnen veel, er ontstonden mooie vriendschappen, we hadden een geslaagde fuif, vele leuke onderlinge feestjes,...
Het was natuurlijk niet allemaal rozegeur en maneschijn, we hadden ook zo onze problemen. De blessures volgde elkaar op in sneltempo, we hadden onze geschillen onderling, maar zijn desondanks er steeds voor blijven gaan.
We trokken terug naar het tornooi van de KVV en hoopten met zijn allen dit jaar niet meer op de laatste plaats te eindigen. We eindigde net als het jaar ervoor op de 20ste plaats, alleen lieten we nu nog 10 ploegen achter ons. Wat waren we toen fier.
Elk jaar wordt er ook een fair-play beker uitgereikt, dus bleven we nog eventjes luisteren, benieuwd naar wie die had gewonnen.
Van de 30 ploegen daar aanwezig was de nummer 1 van de fair-play, Wavria. Vol ongeloof keken we elkaar aan, hadden we dat wel goed gehoord? Wat er toen volgde was een uitzinnige vreugde, de vreugdetranen stonden in onze ogen, zelfs onze trainer pinkte een traantje weg (jaja, we hadden het wel gezien). Onze trouwe supporters, die ons al een heel jaar volgde en steunde hadden het zelfs kwaad. Een heel seizoen hard werken werd toen beloond en hoe, onze eerste beker.
Als afsluiter van ons eerste seizoen gaven we een spetterd feest, iedereen die voor ons iets had betekend was uitgenodigd. We wilden iedereen bedanken, iedereen die samen met ons meebouwde aan dit unieke, wat we tot op de dag van vandaag nog steeds hebben. Al die mooie momenten nemen ze ons niet meer af.
Wat de toekomst nog te bieden heeft, weet niemand. We kunnen alleen maar hopen dat ieder van ons zich bewust is van al dit mooie en dat dit niet mag kapotgaan.
Dus beste dames,
wat er ook gebeurd,
hoe mooi de dingen ook kunnen zijn,
er zullen altijd momenten zijn waarin het wat moeilijker gaat,
vergeet dan één ding nooit :
WE ARE SIMPLY THE BEST !!!!!!
Leen