Hoe het verder ging ...
Wat begon als een mooi seizoen, vol goede moed en goede bedoelingen draaide al snel uit op een regelrechte ramp. Ondanks de verschillende pogingen om het tij te doen keren ging het alleen maar van kwaad naar erger. We zagen mensen vertrekken, plezier moest zijn plaats ruimen voor ambras en lange gezichten. De ploeg viel compleet uit elkaar, het mooie geheel was weg.
De bezinningen volgde elkaar op in sneltempo, maar haalde niet veel uit. In plaats van dat er dingen werden opgelost, werd er maar rond de pot gedraaid en alles bleef gelijk het was. De spanning was duidelijk voelbaar en begon zijn tol te eisen. Wat begon als een ontspanning begon hoe langer hoe meer een inspanning te worden.
23 december, de laatste match voor de winterstop (toen waren we nog maar met 13) barstte de bom.
Wat velen al lang stilletjes dachten werd toen in de groep gesmeten. Op die manier kon het niet verder, het werd tijd dat iemand het ging opnemen voor de mensen die het wel goed meende met de ploeg. Degene die wel voor het spel en het plezier kwamen, verdiende niet langer meer in de schaduw te moeten staan van al hetgene wat niet deugde.
Enkele dagen later zaten we met de overblijvers aan tafel en werd de toekomst van de ploeg besproken. Via een vragenlijst werd nagegaan wat er in de ploeg leefde. Het verdickt was zwaar, de brokken waren niet meer te lijmen, en als we doorgingen dan was het terug van nul beginnen met ons 9. We keken ook nog niet ver in de toekomst, gewoon het einde van het seizoen halen, dat zou al een heel prestatie zijn.
De eerste regelingen voor onze fuif waren toen net getroffen dus die ging zeker doorgaan. Als we er in slaagde om toch nog winst te maken, dan gingen we die in alle gekte opdoen, al was dat het laatste wat nog samen deden.
Nieuwe speelsters werden gevonden en zo af en toe stonden we al eens met 11 op een plein. De verliezen die we leden waren soms zwaar, maar af en toe kon je toch al merken dat we ons zomaar niet gewonnen gingen geven en uiteindelijke hebben we nog vele mooie momenten beleefd samen.
Hoe slecht je er soms ook voorstaat, je mag nooit opgeven.
Heb je een dag dat je het minder ziet zitten, dan is er wel iemand om je erdoor te helpen en je de moed te geven om door te gaan.
Zo is het ook bij ons gegaan, er is getwijfeld, we hebben lang niet geweten wat er met ons ging gebeuren, maar ze hebben ons niet klein gekregen.
Er zijn dit seizoen vriendschappen ontstaan waar velen alleen maar van kunnen dromen. Hoelang die vriendschappen gaan standhouden, dat weet niemand.
Vriendschappen en mensen, het zijn dingen waar je nooit volledig een vat op kan hebben. Er gebeuren dingen die we niet altijd even goed snappen, vandaag is alles dik in orde en morgen, tja morgen, dan kan het er ineens allemaal anders uitzien.
Is dit een reden tot pessimisme? Ik denk het niet.
Vrienden moet je vandaag beleven, niet wachten tot morgen. Elk mooi moment dat je samen kan beleven is een warme herinnering voor later, iets waar je met plezier aan kan terug denken.
Sta niet te roepen en te springen 'dit is voor altijd', maar steek je energie in het zo lang mogelijk bewaren van wat we nu hebben.
Wat we nu hebben is mooi en puur, zoals je maar weinig in je leven tegenkomt.
Wat er in de toekomst met ons nog gaat gebeuren kan niemand voorspellen en eigenlijk wil ik het ook niet weten.
Het enigste wat ik nu weet is, dat dit nog lang mag duren, dat ik nog veel leuke momenten wil beleven met jullie.
Jullie zijn een unieke en een fantische toffe bende,
Jullie hebben gevochten en gewonnen.
Sterker dan ooit,
Mooier dan ooit.
Geloof in jezelf,
Geloof in elkaar,
Want wij samen,
Wij zullen nog potten breken.
En als we ooit nog eens in de gazet mogen komen
dat ze dit alvast noteren :
We are still alive and kicking !!
Leen